Πάντα την αλήθεια: Μια ρουτίνα βόλτα που έγινε ανάσα πολιτισμού – Για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια στην Αχαΐα
Είμαι 56 ετών, έχω ζήσει σε πολλά μέρη του κόσμου και εδώ και 16 χρόνια μένω στην Αχαΐα. Έχω δει τα πάντα: από αγένεια που ξεσπάει σε καβγάδες για τίποτα, μέχρι μαζικές δηλητηριάσεις σκύλων (όπως πρόσφατα στο Κούμαρη Αχαΐας το 2025, όπου δεκάδες αδέσποτα βρήκαν φρικτό θάνατο από φόλες, ή παλιότερα σε Δουμενά και άλλες περιοχές). Έχω νιώσει την καχυποψία, τις κατηγορίες χωρίς λόγο, τις μικροκλοπές όπως παράνομες συνδέσεις νερού ή ρεύματος από γείτονες. Και ναι, έχω βαφτίσει πολλούς «Νεάντερταλ» στο μυαλό μου, γιατί η καθημερινότητα εδώ συχνά με κάνει να αναρωτιέμαι πού πήγε η βασική ευγένεια και ο σεβασμός.
Αλλά χθες συνέβη κάτι διαφορετικό. Πήγα για τη ρουτίνα βόλτα με έναν από τους σκύλους που πρόσφατα υιοθετήσαμε ως κοινωνία – έναν χαρούμενο, περίεργο τύπο που λατρεύει να εξερευνά. Κατευθυνθήκαμε στην ίδια απομακρυσμένη παραλία που πηγαίνω χρόνια.
Και εκεί, αντί για την συνηθισμένη ένταση, βρέθηκα μπροστά σε τρεις διαφορετικές παρέες ζευγαριών (και έναν τουρίστα με καραβάν και τη σκυλίτσα του 16 ετών). Όλοι με πετσέτες, όλοι άνετοι, αλλά πολιτισμένοι – πραγματικά πολιτισμένοι.
- Ο σκύλος μου ξέφυγε τρέχοντας χαρούμενος προς το πρώτο ζευγάρι. Χαιρετίστηκαν, μυρίστηκαν, κουβέντα φιλική – χωρίς φόβο, χωρίς γκρίνια.
- Πήγε στο δεύτερο: ζήτησε φαγητό (λογικό), αλλά δεν του έδωσαν τίποτα χωρίς να ρωτήσουν εμένα. Περίμεναν να έρθω και ρώτησαν ευγενικά: «Μπορούμε να του δώσουμε μια λιχουδιά;»
- Το ίδιο ακριβώς έγινε και με το τρίτο ζευγάρι. Ρώτησαν, περίμεναν άδεια, έδειξαν σεβασμό στον ξένο σκύλο και στον ιδιοκτήτη.
Καμία μέρα δεν χαλάθηκε. Κανένας δεν θύμωσε, κανένας δεν ένιωσε απειλή, κανένας δεν γύρισε σπίτι εκνευρισμένος. Αντίθετα, έφυγα με ένα χαμόγελο – για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια, μια απλή βόλτα δεν κατέληξε σε ένταση ή καβγά.
Αυτή η μικρή στιγμή ήταν σαν ανάσα φρέσκου αέρα σε έναν τόπο που συχνά με πνίγει η αδιαφορία ή η επιθετικότητα. Δείχνει ότι υπάρχουν άνθρωποι (ντόπιοι και τουρίστες) που σέβονται τα ζώα, ρωτάνε πριν δράσουν, δεν βλέπουν κάθε αδέσποτο σαν εχθρό. Και ναι, αρνήθηκα ευγενικά τις λιχουδιές – όχι από αγένεια, αλλά επειδή ξέρω καλά το πρόβλημα με τις φόλες που ρίχνουν ακόμα κάποιοι (ιδίως σε περιοχές με καλλιέργειες), και δεν ρισκάρω.
Μετά από τόσα χρόνια απογοήτευσης, αυτή η συνάντηση μου θύμισε ότι ο πολιτισμός δεν έχει χαθεί εντελώς. Υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις, και ίσως γίνονται όλο και περισσότερες. Οι νεότεροι, οι επισκέπτες, κάποιοι ντόπιοι – δείχνουν έναν δρόμο.
Ο σκύλος γύρισε κουρασμένος αλλά ευτυχής, με την ουρά ψηλά. Κι εγώ; Ένιωσα, έστω για λίγο, ότι ίσως η Αχαΐα μπορεί να αλλάξει. Μια βόλτα τη φορά.
Πάντα την αλήθεια.
Μικρές στιγμές σαν αυτή κρατάνε την ελπίδα ζωντανή. Και ναι – αξίζουν να τις μοιραζόμαστε.